Photoreading, werkt dat? Absoluut niet, zegt NASA

Sinds de jaren ‘90 is er een mysterieuze snellezen techniek opgedoken: photoreading. NASA besloot het mysterieuze er af te halen en te kijken naar de harde feiten. Die zijn vrij concreet. “Er blijken geen voordelen te bestaan van het gebruik van de PhotoReading techniek.” Sterker nog: de leessnelheid ging ermee achteruit, samen met leesbegrip. Dit is hoe.

Jezelf een fotografisch geheugen aanmeten, dat is zo’n beetje de kern van photoreading. Het zou je onderbewustzijn aanspreken en op die manier je brein verleiden tot de opname van 25.000 tot wel 100.000 wpm (woorden per minuut). Tienduizenden! Per minuut! Dan zou je ‘Oorlog en Vrede’ van Tolstoj (ongeveer 560.000 woorden) in ruim 5 minuten uitlezen. Ongelofelijk.

In de woorden van Photoreading.com:

“PhotoReading helpt de kloof te overbruggen van de beperkte verwerkingscapaciteit van het bewuste brein naar de enorme capaciteiten van het onderbewuste. Om je een idee te geven van het verschil: het bewuste brein kan maar zeven informatie-delen tegelijkertijd onthouden, terwijl het onderbewuste wel 20.000 delen kan hanteren!”

Paul Scheele is de geestelijk vader van dit idee, en kwam ermee in de jaren ‘90. Zijn photoreading techniek in een notendop, compleet met sinaasappels die je op je hoofd legt voor sneller leren lezen.

Photoreading – in 5 stappen

Stel: je wil heel snel leren lezen. Je denkt aan snellezen, je komt terecht bij photoreading… En dat lijkt wel wat. Bovenmenselijk snel leren lezen, in een paar dagen. Stapels boeken kun je er in een week doorheen jagen. Dat zou wel mooi zijn, met jouw werk waar stapels papierwerk bij komt kijken, of met jouw natuurlijke neiging naar méér weten en lezen.

Hoe je dat voor elkaar zou kunnen krijgen, volgens de photoreading techniek? Als volgt.

  1. Als eerste spreek je je onderbewustzijn aan, om in de ‘Theta-staat’ te komen. Dit gedeelte moet je in opperste concentratie brengen. Een voorbeeld-techniek om in deze staat van bewustzijn terecht te komen: neem een (denkbeeldige) sinaasappel in je handen, ben je bewust van de ‘sinaasappel’ en zet hem vervolgens op je hoofd. Je hebt nu de link tussen visie en brein geopend.

“In deze ontspannen staat, verkondigt de lezer statements als ‘alles wat ik met PhotoReading lees laat een blijvende indruk achter op mijn onderbewustzijn en is toegankelijke voor mij’.”

  1. In de Preview-modus ga je de te lezen tekst bekijken. Je raast over de pagina’s heen.
  1. Met je ‘PhotoFocus’ blik ga je vervolgens de pagina’s nog eens na. Volgens Scheele het moment waarop je je rechter hersenhelft inzet en “de meest proactieve stap in het systeem”. Je focust niet op woorden, maar op hele pagina’s – die je elk 1 tot 2 seconden bekijkt met een zachte geconcentreerde blik. Het doel is het perifere blikveld van je oog te gebruiken en een “mentale foto” van elke pagina te maken. De informatie zou zo verwerkt worden op “een onderbewust niveau van je geheugen”.

Photoreading.com:

“Je creatieve holistische rechter hersenhelft inzetten door zoveel informatie in zo’n korte tijd door te geven, zal ervoor zorgen dat je geweldige mentale connecties gaat maken.”

  1. Die informatie opgeslagen in je “onderbewuste geheugen”, ga je dan activeren. Bijvoorbeeld door de tekst voor jezelf samen te vatten of door er een mindmap van te maken. Je kunt ook gewoon een nacht gaan slapen, want de informatie kan ook in je dromen boven komen drijven naar je bewustzijn, beweert de techniek.

“Elke nacht heb je de kans om aan boek te activeren in je dromen.”

  1. Rapid Reading is het laatste gedeelte. Je gaat dan in principe gewoon nog iets dieper op de tekst in. Je ‘skimt’ de tekst: een soort scannen, of over de tekst heen scheren en vooral koppen en uitgelichte delen meenemen – om een beter beeld te krijgen van waar de tekst over gaat.

Dat is dus hoe photoreading zou moeten werken. En dan de vraag waar het om draait:

Werkt dat wel? Denkbeeldige sinaasappels op je hoofd leggen en dromen over boeken?’

Wat gebruikers ervan denken

De photoreading techniek wordt op deze manier al sinds 1993 ingezet in cursussen photoreading, die dagenlang duren en klauwen met geld kosten. We zijn inmiddels een paar decennia verder, en de techniek wordt nog altijd veelvuldig en voor goed geld verkocht. Dan moet er toch wel animo voor zijn, en de nodige geboekte resultaten – zou je denken?

Animo is er, resultaten minder. De ervaringen zijn nogal uiteenlopend.

Zo zijn er de (opvallend anonieme) razend-enthousiastelingen:

“PhotoReading is onderbewuste informatie-absorptie op bovennatuurlijke snelheden. [..] PhotoReading kan levens drastisch veranderen. Het is één van de beste en meest ondergewaardeerde uitvindingen van onze tijd.”

De matige middenmoters:

“Photoreading is alleen bruikbaar om artikelen en blogposts te skimmen. En daar is het ook voor bedoeld. Het is niet bruikbaar voor flinke teksten of wanneer je iets probeert te leren over een onderwerp.”

photoreading

En dan nog de echt kritische kijkers:

“Ik was niet bepaald onder de indruk van de resultaten, daarom heb ik het uiteindelijk opgegeven met de conclusie dat de claims extreem overdreven waren (65.000 woorden per minuut?!) en dat het waarschijnlijk weer een vorm van slim vermarkte pseudo-wetenschappelijke ‘woo-woo’ was. [..] Zeer zeker, het brein is een wonderlijk apparaat, maar het kan geen wonderen verrichten.”

Wat zegt NASA – instituut dat niet verder van ‘pseudo-wetenschappelijke woo-woo’ zou kunnen staan – daarvan?

Wat NASA ervan zegt

Danielle McNamara, onderzoeker bij NASA, voerde een aantal jaren na de introductie van photoreading een vooronderzoek naar het effect van de techniek. Ze volgde een training en beschreef haar bevindingen. En die waren niet bepaald positief. Bepaald niet, zelfs.

“De PhotoReading expert toonde in het algemeen een toename in leestijd bij het gebruik van de PhotoReading techniek in vergelijking met het gebruik van normale leestechnieken om teksten te verwerken.”

Toegenomen leestijd! Niet sneller lezen, maar langzamer lezen! Dat is niet handig voor een snellezen techniek. Maar dat was niet alles:

“Deze toename in leestijd bij het PhotoReaden ging gepaard met een afname in tekstbegrip.”

photoreading

Grafieken onderzoek

 

Leestijd neemt toe!

photoreading

Grafieken onderzoek

 

…En tekstbegrip neemt af.

Verre van een gouden combinatie: toename van leessnelheid en afname van tekstbegrip. Als je een cursus snellezen volgt, verwacht je het tegenovergestelde.

McNamara is verder redelijk genadeloos als het op de analyse van photoreading aankomt – met goede reden:

“Volgens de theorieën van begrijpend lezen, zou tekstbegrip eronder lijden wanneer lezers een tekst minder actief verwerken. De resultaten van deze studie bevestigen die aanname.”

De algehele conclusie van het onderzoek is dan ook niet mals:

“PhotoReaders geloven misschien dat hun leesdoelen volbracht zijn, maar hun doelen zijn waarschijnlijk verre van bereikt. Een PhotoReader kan geloven dat een tekst opgenomen is, en de lezer zal inderdaad wat details van de tekst onthouden. Maar de bron van dit geheugen komt waarschijnlijk voort uit het ‘previewen’ en ‘rapid readen’ van de tekst – en niet van de ‘PhotoFocus’ of ‘PhotoReading’ fase (zoals experts dat claimen).

Verder is het twijfelachtig dat herinneringen van de tekst erg stabiel of correct zijn. Gebaseerd op de resultaten van deze studie, blijken er geen voordelen te bestaan van het gebruik van de PhotoReading techniek.”

Daar valt weinig aan toe te voegen, noch tegenin te brengen.

Toch leverde photoreading-uitvinder Paul Scheele een reactie. Een EEG (breinscan) die zou laten zien dat er tijdens ‘normaal’ lezen een hoop breinactiviteit te zien is, terwijl het gebied verdacht rustig blijft bij photoreading:

Scheele gebruikt het als promotiemateriaal, door er een bijzondere twist aan te geven.

Scheele noemt die zichtbare breinactiviteit “mentaal geklets” en de afwezigheid ervan tijdens photoreading zou te vergelijken zijn met “rennen door een open veld” en de mogelijkheid bieden om informatie te verwerken “die meer in lijn is met de geweldige krachten van je brein”.

McNamara handelt ook dat argument gauw af:

“In tegenstelling tot Scheele’s interpretatie is het algemeen bekend dat toegenomen breinactiviteit betekent dat denkprocessen in werking zijn, en dat het gebrek aan breinactiviteit in het algemeen een afwezigheid van denkprocessen aangeeft.”

En daarmee is de kous af. Niks meer tegenin te brengen. Een vervolgonderzoek is er zelfs nooit gekomen. Waarschijnlijk omdat deze conclusies te weinig ruimte over lieten om ooit nog te kunnen beweren dat photoreading zou werken. Dit was ongeveer zo concreet als het kon zijn: het werkt niet.

photoreading

Wat wel werkt

Tóch sneller leren lezen, omdat jij inderdaad met die stapels papierwerk op kantoor zit – of omdat je die natuurlijke neiging naar meer lezen hebt? Er bestaat nog steeds een oplossing, nu je photoreading waarschijnlijk als optie geëlimineerd hebt.

In onze cursus Snellezen, Geheugentechnieken en Mindmappen leren we je via de (wél) wetenschappelijk onderbouwde weg hoe je in 1 dag sneller leert lezen, bínnen de kaders van je fysieke en biologisch vermogen. Die nog steeds ontzettend indrukwekkend zijn. En (wél) mogelijk.

Lees alles over onze populaire 1-daagse open trainingen bij jou in de buurt

Lees alles over een 1-daagse in-company training bij jou op locatie

X